Einde van een super enerverende vakantie.

Vanochtend om half 6 zijn we geland op Schiphol, onze super vakantie zit erop! Ik kan niet echt spreken van een uitgerust zijn, maar ik ga zoveel ervaringen met me meedragen! Ik hoop dat we dat straks met behulp van onze foto's aan jullie kunnen overbrengen.

Voor mijn gevoel is het nu 6 uur later, dus een uur of 11. Bedtijd dus, en ik mag nog niet van mezelf..... om een beetje snel in het ritme te komen moet ik het nog een paar uurtjes trekken ;)

Vanochtend bleek onze bagage niet bij onze bagage belt te zijn aangekomen. Dat was een beetje paniek, want voor je het weet moet je een week wachten op je spullen. Op het moment dat we begonnen waren met het invullen van het 'rampenformulier', bleek dat ze met een ander vliegtuig waren meegekomen, wat een half uur later uit Kuala Lumpur vertrok (onze overstap vanuit Saigon) en ook als eindbestemming Amsterdam had.

Het is heel erg raar om uit een land te komen waar het overdag een graad of 40 was, terwijl je in Nederland vertraging oploopt met je vliegtuig, omdat je nog niet mag landen vanwege een sneeuwbui die de baan onzichtbaar verklaart!

Daarnaast hebben we douane van Nederland vreselijk te kijk gezet, door met onze stapel dvd's a 75 eurocent per stuk langs ze te wandelen terwijl zij druk bezig waren met het uitschelden van een toerist die niet mee wilde werken. Gelukkig maar, want al zijn het goede kopien, ze blijken het allemaal te doen en zijn van superkwaliteit.

En ik kan toch wel spreken van het in stijl afsluiten van onze vakantie, tenminste door Erik en mij. Wij besloten de trein van Schiphol via Duivendrecht naar Woerden te nemen, en niet zoals op de heenweg via Leiden, omdat ik dan direct op maandagochtend geconfronteerd zou worden met de nabijheid van mijn werkplek. Aangekomen op station Duivendrecht bleken er geen treinen naar Woerden te rijden via werkzaamheden. Na wat navraag gedaan te hebben bij een van de vele conducteurs (die je gewoon verstaan), werden we naar een boemel gedirigeerd die op het punt stond te vertrekken. Op het moment dat de deuren dicht gingen, stopte Erik zijn al veel geleden bergschoen ertussen en wrikte tevens zijn tas naar binnen. Ik was daar niet zo handig in, dus de vriendelijke conducteur die ons te woord had gestaan, duwde mij met tas en al door de nauwe opening naar binnen. Eindelijk weer wat herkenbaarheid met het verre oosten. Weer terug via Schiphol kwamen we in Leiden aan, waar ik toch de confrontatie aan moest gaan met het op afstand aanzien van mijn werkplek van morgen. Ook de boemel naar Woerden had een vertraging opgelopen, en op het moment dat we in wilden stappen, stapte een collega van mij uit. Een tweede confrontatie had al plaatsgevonden. In de trein smulden we van een dubbel belegd 'broojke mee kes'. Ook onze hoop op een taxi op station Woerden was snel vervlogen, want die waren er niet. Dus drie kwartier gewacht op een bus (lijkt een beetje op een van de teksten in onze vorige verhalen, 'bus comes once per hour'). Onze laatste meters hebben we met de rugzak opgebonden naar huis door de sneeuw afgelegd.

Mooi einde toch??