Op een klein stationnetje

Ik zal jullie eindelijk eens het verhaaltje vertellen van het treinstationnetje.

Met de trein vertrokken we uit Bangkok (een beetje a la boemel Leiden). Ik dacht dat ik de kunst van het instappen in het openbaar vervoer hier al verstond, maar de trein blijkt weer een hele andere vorm van bewegen met zich mee te brengen. Terwijl ik duidelijk vooraan bij de deur stond (omdat ik mijn skills voor het staan voor de treindeuren in Nederland heb opgedaan), bleek ik toch als laatste de trein te betreden. Als muggen op mijn zoete lichaam hadden de Thai inmiddels al een plek gevonden en zelfs Erik was in staat geweest een bankje te reserveren. Het duurde ruim een uur voordat we Bangkok-Noord, Noordoost, Zuid, Zuidwest, Trottoir en Grasveld gepasseerd waren en met z'n drieen op een bankje gedrukt aan de ruim 5 uur durende reis begonnen. Tijdens deze reis stapten mensen in en uit op plekken waar ik
geen station zag (een beetje de stoeptegels van Almelo de Riet), en gedurende een uur zat ik tegenover een schoolmeisje wat een doosje wit poeder bij zich had en dat op haar gezicht smeerde. In tegenstelling tot wat ik opsmeer als ik uitga, dat heeft namelijk een bruine kleur. Op een klein stationnetje, waar een bord op stond wat matchte met de naam op ons treinkaartje (Sa Keao), bleken we uit te moeten stappen, wat ons ook nog eens duidelijk werd gemaakt door de machinist van de trein. Eenmaal met bagage en al op het perron, vertrok de trein en bleek onze eindbestemming (de grens met Cambodja) een station verder te zijn. Goed, we zagen de bui letterlijk al hangen (het werd zwart boven ons), en liepen het stadje in. Daar regelden we een bus ('bus goes one per hour'), die ons in de eerste regen sinds weken afzette in een gat wat Aranyaprathet heette. Bij een van de familie restaurantjes hebben we fried rice gegeten (als er iets echt uit je oren gaat komen is het de rijst, maar het zijn wel de leukste plekken om de tijd door te komen), en de volgende dag vertrokken we per tuktuk (een brommer met een bakkie erachter) naar de grens.

De omgeving daar voorspelde niet veel goeds voor onze gedachten over het land wat we zouden gaan betreden. Rode modder in plaats van asfaltwegen, rioollucht in plaats van
bloemetjesgeur en chagrijnige Cambodjanen in plaats van vrolijke Thai. Eenmaal in Cambodja
werden we meteen aangesproken door een mannetje in een geel t-shirt, die ons een taxi aan wilde smeren. Het negeren gaat ons inmiddels goed af, omdat je hoofd automatisch de naar links en rechts georienteerde beweging maakt, het zogenaamde nee-schudden. Iets verderop gebruik ik voor het eerst mijn washand, maar niet waarvoor die normaal dient, maar voor het tegengaan van de stank die mijn neus intrekt. Ik was al veel gewend, maar deze lucht gaat me echt te ver. We houden een taxi staande om met hem de onderhandelingen te beginnen over de ritprijs, en weer staat dat mannetje er tussen. Het lijkt ondertussen of hij de enige taxi maatschappij hier runt, dus we drinken wat om hem kwijt te raken. Ondertussen staat de taxichauffeur nog steeds bij de ingang van het cafeetje, en komt zo nu en dan binnen om de prijs wat lager te maken. In de buurt is ook nog steeds het vervelende mannetje, en
uiteindelijk laten we een andere lokaal een taxi voor ons regelen. Nadat we onze 4 uur
durende rit hebben beeindigd, kunnen we besluiten dat we 35 dollar betaald hebben voor een attractie die de Efteling nog mist: The Bumpy Ride. Geen moment hebben we stil kunnen zitten of een boek kunnen lezen (na enige oefening kon ik mijn oogbollen zo laten draaien dat ze de letters in de juiste volgorde konden zetten).

Aangekomen in Siem Reap (zeer bekend om de Angkor tempels), betrekken we een frans koloniaal huis, gerund door een bazige engelse, die haar medewerker uitkafferd omdat hij ons onze kamer nog niet had mogen laten zien. Later blijkt dat het alleen nog om een luchtje ging wat er opgehangen had moeten worden. En die medewerker maar lachen..... want dat doen ze hier allemaal continu! Als we 's avonds gaan eten in het centrum wat druk aan verbouwing onderhevig is, zien we wat de betekenis 'men and machine' inhoudt. Een shovel duwt het zand van de ene kant van de weg naar de andere kant, waar 5 mannetjes met een kleine schop de hoop proberen iets kleiner te maken door het op een vrachtwagen te gooien. Hier mist duidelijk structuur (een kraan met grote schep bijvoorbeeld).

De volgende dag bezoeken we de beroemde tempels. Deze tocht starten we vanuit ons hotel op de fiets, of wat daar voor door mag gaan, wat een geheel nieuwe dimensie geeft aan het deelnemen in het lokale verkeer. Het Angkor Wat is de bekendste en meest toeristische van allemaal, en uiteindelijk voor mij ook de minst aantrekkelijke. Het Phnom Bahkeng geeft na een verhitte klim op het middaguur een erg mooi uitzicht over de andere tempels en de bossen eromheen. Hier komen 's avonds alle bussen met toeristen om een van de duizenden plekken te bemachtigen om de zonsondergang te bekijken. Het is maar wat je leuk vindt. Wat wij in ieder geval minder leuk vinden is de band van Bas die klapt. Na grondige inspectie van de band,
blijkt de binnenband al die tijd al een beetje aan de buitenkant gezeten te hebben, en met een touwtje stevig aan het metaal vastgemaakt is. Het Bayon vinden we alledrie het allermooist, omdat het er van een afstand uitziet als een grote hoop stenen, maar van
dichtbij kun je zien dat het vroeger de mooiste tempel heeft moeten zijn. Er bevinden zich (resten van) 216 lachende gezichten in deze tempel. Van de tweede dag in Siem Reap maken we een rustdag (waarbij we vooral veel slapen) en komen erachter dat we de Lonely Planet eer aan hebben gedaan. Die is alleen achter gebleven op de tuktuk die Bas en de fiets naar huis heeft gebracht. Die avond tijdens onze tocht door het centrum op zoek
naar eten, besluiten we (achteraf blijkt een hele goede kopie van) de Lonely Planet van
Cambodja bij een invalide man te kopen (er hebben hier nogal wat mijnen gelegen, en veel
liggen er nog). Meteen daarna worden we benaderd door een meisje met een roze petje op die ons boeken probeert te verkopen, waarna we haar nee verkopen. Ze blijft ons maar lastigvallen waar we ook heenlopen, en als we haar de LP laten zien, gebruikt ze als
argument: you buy one, you buy two! We lopen door als zij haar zinnen kracht bijzet: you No buy!!!

De volgende dag bezoeken we nog een aantal tempels, waarvan Ta Prohm de mooiste van
die dag is. Hier zie je echt de begroeiing van het woud om en door de stenen heen. Telkens als we een foto willen maken van een van die begroeiingen, worden we gestoord door een groep japanners die met handschoentjes en al op hetzelfde plaatje willen. Zo gezegd zo gedaan, Erik gaat erachter staan, en maakt een foto van de groep japanners van achteren, met daarachter weer een amerikaan die daar weer een foto van maakt, en bas die het geheel vastlegt. Jullie zijn vast benieuwd naar de uitkomst daarvan op een foto...... Die avond zitten we weer op een terras te eten, en zien (en horen) we in de verte de bekende stem van het meisje met het roze petje. Voor de allereerste keer stellen we ons verdekt op om een 'bekende' cambodjaan te ontwijken.

Ik ga het weer spannend voor jullie eindigen, door Bas morgen te laten vertellen hoe het ons verging tijdens onze luxe boottocht op het grote meer in Cambodja van Siem Reap naar
Battambang.