Slecht nieuws

Lieve lezer,

als je had gehoopt op positief nieuws uit het verre Azie kom je bedrogen uit. Dit wordt een relaas over niets dan rampspoed, tegenslag en teleurstellingen. Marloes had al iets verteld over onze eerste kennismaking met Cambodja. Daar wil ik graag mijn klaagzang beginnen.
De tegenslag begon zoals reeds eerder gemeld al bij ons vertrek uit Bangkok. We hadden een treinkaartje gekocht tot aan de grens. Tenminste, dat dachten we. Toen de behulpzame conducteur aangaf dat we onze bestemming hadden bereikt, bleek dat we nog een paar haltes voor de grens waren uitgestapt. Min of meer onze eigen schuld, dan hadden we maar de plaatsnamen op de kaartjes moeten controleren. In ieder geval stapten we precies op tijd uit om onze eerste grote regenbui met heftige windstoten mee te maken. Zwaar chagrijnig hebben we toen geprobeerd om een hotel te vinden of een bus die ons naar de grens kon brengen. Het is tenslotte de bus geworden, waar me maar vijf minuten op hebben moeten wachten. Dat was het enige kleine lichtpuntje aan deze dag, want er gaat ongeveer een bus per uur, maar niemand weet hoe laat. Toen we in het laatste dorp (inmiddels modderpoel) voor de grens waren aangekomen werden we gedumpt in een uitermate sfeerloos hotel, maar we hadden geen puf meer om iets anders te zoeken. We hebben die avond wel erg leuk gegeten bij een familie die een piepklein restaurantje aan de hoofdstraat had. (Eigenlijk was het niet meer dan een terras waar een continu met regen vollopend zeil overheen gespannen was)
De volgende dag was het tijd om Cambodja te betreden. Het oversteken van de grens verliep vrij vlotjes, maar daarna... In de Lonely Planet werd al gewaarschuwd dat de eerste indruk van het land niet positief is en ook niet representatief voor de rest van het land. Er werd gesproken over de 'oksel van Cambodja'. Maak daar maar bilspleet van. Wat een vreselijk smerige bende troffen we daar aan! Iedereen leeft er op straat in omstandigheden die je zelfs je reisgenoten op de slechtste momenten niet toewenst. Er was net een frisse regenbui overheen getrokken, dus al het vuil dat zich in de voorgaande maanden had afgezet op de kleigrond lag nu lekker te wasemen in de enorme modderpoelen.
Het enige vervoer verder de binnenlanden in bestaat uit taxi's. Dat zou op zich comfortabel kunnen zijn, ware het niet dat de weg in verregaande staat van ontbinding verkeert. Dat was dus vier uur lang afzien. Ik geloof dat al mijn ingewanden nog fuctioneren en in de juiste volgorde op elkaar zijn aangesloten, maar dat mag een wonder genoemd worden. Het uitzicht langs de weg was ook niet om over naar huis te schrijven (al doe ik dat nu wel). Eindeloze vlaktes met bordjes erlangs die waarschuwen voor landmijnen. Aangename kennismaking met een nieuw land, dus.
Toen we eindelijk in Siem Reap aankwamen voelden we ons iets hoopvoller. Het is een stadje dat heel hard aan de weg timmert om een wat gastvrijer gezicht te krijgen. Dat mag ook wel, want dit is het toeristencentrum van Cambodja vanwege de nabijgelegen tempels. Marloes heeft al verslag gedaan van ons bezoek aan de tempels, dus daar zal ik geen woorden aan vuil maken. Dan zou er bovendien een positief moment in dit verhaal zitten en ik heb alleen maar misere beloofd, dus dat zal je krijgen.
Marloes heeft ook al beschreven dat we op de fiets zijn gegaan en dat ik een lekke band heb gehad. Dat was een poging om de lelijke waarheid wat mooier te maken dan dat 'ie was. Voor de lezer die mij niet kent: ik heb sinds ik een rijbewijs heb niet of nauwelijks meer gefietst. Na Siem Reap weet ik weer waarom. De behulpzame staf van ons hotel had drie fietsen geregeld. (knijpen in m'n arm: 'big strong bike!') Dat bleken fietsjes te zijn voor Aziaten. Dat zijn bij ons kinderfietsjes. Ik zag de bui toen al hangen. Fietsen ging wel, maar moeilijk. Je moet denken aan een clown op zo'n heel klein fietsje. Het stuur zat zo laag dat m'n knieen er tegenaan kwamen bij het fietsen. Dat was dus wijdbeens fietsen, wat erg veel aandacht van de plaatselijke bevolking trok. Ik had het dus al niet zo naar m'n zin op de fiets, wat nog eens verergerd werd door de brandende zon. Toen na de eerste tempel de band van m'n voorwiel het met een luide knal begaf vond ik dat dus eigenlijk niet zo heel erg. Ik kon het rotding laten staan en me de rest van de dag lopend of per tuk-tuk verplaatsen. Gelukkig zagen Erik en Marloes in dat een fiets niet het ideale vervoermiddel is, en hebben we ons na die eerste dag met een tuk-tuk verplaatst.
Dan wordt het nu tijd voor het verlag van de luxe cruise die we hebben gemaakt van Siem Reap naar Battambang. In de Lonely Planet hadden we gelezen dat dit het mooiste stuk is om varend af te leggen. Het reisbureau waar we de kaartjes kochten was er ook heel enthousiast over. Er hingen grote foto's van een soort draagvleugelboot met twee verdiepingen waarop luierende toeristen van achter cocktails naar het weelderige natuurschoon keken. We voelden de bui al een beetje hangen vanwege de lage prijs voor de tocht (al reizende leert men), dus we vroegen of dit echt de boot was waarop we zouden reizen. Ja, het was iets soortgelijks maar wat kleiner, vanwege de lage waterstand. Goed. Ik denk dat de slachtoffers in New Orleans op een comfortabelere manier geevacueerd zijn. We werden opgehaald in een pick-up truck waar verbazend veel mensen en bagage in blijken te passen. Door deze auto werden we naar de haven gebracht waar de werkelijke omvang van de ramp al duidelijk leek te worden. De luxe draagvleugelboten bleken kleine, levensgevaarlijke bootjes te zijn waar door de plaatselijke doe-het-zelver een dak op getimmerd was. Er zat echter wel een enorme motor in, die ook enorm veel lawaai veroorzaakte. We moesten op bankjes in de lengterichting van de boot plaatsnemen, waardoor het uitzicht op de werkelijk mooie omgeving werd belemmerd door de rij medereizigers die tegenover je zat. In het begin was dit niet zo erg. Je kon je zo draaien dat je achterom kon kijken en zo toch wat van de omgeving kon zien. Dit werd anders toen er steeds meer Cambodjanen aan boord kwamen, en het zo vol werd dat iedere vorm van beweging onmogelijk werd. Spookbeelden van de rampzalige busreis van Hanoi naar Vientiane kwamen in me op.
Gelukkig was Battambang een erg leuke stad. Niet dus. Direct toen we van de boot kwamen stond er een meute schreeuwende Cambojanen om ons heen die ons allemaal naar hun hotel wilden brengen. Daar konden we op dat moment niet zo heel goed tegen. Gelukkig had Marloes haar hoofd nog een beetje koel gehouden en ons in een bus geloodst die ons gratis naar een hotel kon brengen. Het was geen goed hotel. Het was zelfs een erg slecht hotel. We besloten dus verder te lopen naar een volgend hotel. Ook dit was geen goed hotel. Het was zelfs een erg slecht hotel. We besloten dus verder te lopen naar een volgend hotel. Ik had voor me zelf besloten dat ik hoe dan ook in dit derde hotel zou bijven slapen, want ik had het helemaal gehad, en het zeulen van al je bagage door die brandende hitte maakte het er niet beter op. Dit hotel bleek echter het slechtste van de drie te zijn, en ik kon me er echt niet toe zetten om daar te blijven slapen. We zijn dus even rustig ergens wat gaan drinken om de gemoederen wat te laten bedaren. Uiteindelijk hebben we een tuk-tuk aangehouden die ons naar het meest luxe hotel van de stad heeft gebracht, waar we voor het astronomische bedrag van 10 dollar per kamer toch wel aardig hebben geslapen.
Battambang is een stad waar echt helemaal niets te doen is. Sfeer is ver te zoeken, en dan moet je aan echt ver denken. We zijn dus zo snel mogelijk doorgereisd naar Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja. Daar vonden we tot ieders verbazing heel snel een acceptabel hotel, waar ik acuut ziek werd. De eerste dag in Phnom Penh heb ik dus niet zo fanatiek meebeleefd. Erik en Marloes zijn naar de Killing Fields gegaan, wat erg indrukwekkend was, maar niet vrolijk, zodat ik het toch hier kan noemen. De rest van de tijd in Phnom Penh hebben we besteed aan het rondkuieren in de stad en het bekijken van wat lokale attracties. Al met al viel het ook wat tegen, wellicht mede door de moordende hitte op straat. Tussen 12 en 2 stijgt de temperatuur tot rond de 40 graden en is het er nauwelijks uit te houden.
Al met al was ik niet zo te spreken over Cambodja, howel dit het land is waarvoor ik naar Azie ben gereisd. Op de tempels na is het een land dat duidelijk nog niet rijp is voor toerisme. Misschien dat over een jaar of tien de meeste mijnen zijn opgeruimd en de bevolking ook wat hersteld is van de oorlog. Tot die tijd zou ik het land mijden.
Na Phnom Penh zijn we doorgereisd naar Saigon in Vietnam, waar ik nu dit verhaaltje zit te typen. Ik vermoed dat ik jullie toch met een positieve boodschap kan verlaten, want Saigon is echt een fantastische stad. De Vietnamezen lijken ook vriendelijker te zijn dan Cambodjanen, maar dat is misschien een conclusie die gekleurd is door de slechte ervaringen in Cambodja. In Saigon kun je alle liederlijke praktijken bedrijven die je ook in Bangkok zag, maar het word hier minder agressief en luidruchtig verkocht. Lang leve het communisme! Daar is overigens niet heel veel van te merken. Het was ons in Hanoi al opgevallen dat Vietnam erg commercieel ingesteld is voor een communistisch land, maar in Saigon (of Ho Chi Minh stad, naar de grote leider die deze stad heeft bevrijd van de verderfelijke kapitalistische Amerikanen) is dit nog veel duidelijker te zien. Het zuiden van Vietnam heeft natuurlijk ook minder lang onder het communisme geleefd.
We hebben ons hier eindelijk een beetje verdiept in de oorlog die hier gewoed heeft. In het War Remnants Museum wordt je nogal hard met je neus op de feiten gedrukt wat betreft de verschrikkingen die zich hier hebben afgespeeld, hoewel de Amerikanen hier (uiteraard) wel heel erg als zondebok worden afgeschilderd. Verder hebben we de beroemde tunnels bezocht. Er is een soort replica van de tunnels gemaakt die is opgeschaald naar westerse maten. Zelfs deze grote gangen zijn vreselijk nauw en warm en donker en onaangenaam. De Vietnamezen hebben door tunnels gekropen waar ik niet eens in pas. Dan moet je wel een bikkel zijn. Ik was het meest onder de indruk van de vallen die de Vietnamezen hadden bedacht. Ze zijn vreselijk inventief geweest met de drie B's. Niet buik, borsten, billen, maar bamboe, bomscherven en buskruit. Niet-ontplofte vliegtuigbommen werden opengezaagd en de springstof werd gebruikt om een soort rudimentaire maar akelig effectieve landmijnen te maken. Bomscherven werden omgesmolten tot spijkers, pennen en andere scherpe dingen, en gebruikt om vallen mee te maken. Niet prettig...
We hebben ook een Cao Dai plechtigheid meegemaakt in een daartoe geeigende kerk. De Cao Dei hangen een religie aan die een soort mengsel is van alle andere religies. Ze geloven dat de aardse geschiedenis in drie periodes opgedeeld kan worden: de periode voordat de goden zich via profeten manifesteerden, de periode waarin iedere god een eigen religie heeft, en ten slotte de periode van de Cao Dei, die een verheven oecomenische religie aanhangen. Wanneer hun religie eindigt, eindigt ook de geschiedenis van de wereld. Best een verantwoordlijkheid als je maar drie miljoen anhangers hebt wereldwijd...
De rest van de tijd in Saigon hebben we gebruikt om wat van de stad te genieten en souvenirtjes te kopen. Onze plannen voor de laatste dagen van de vakantie gaan niet verder dan het strand, waar we nog een paar dagen willen luieren zodat we weer een beetje uitgerust in Nederland aankomen.
Ik vermoed dat dit het laatste berichtje is dat ik tijdens deze reis ga schrijven, dus ik neem hierbij afscheid van jullie.

Tot gauw in Nederland!