Verslag 1e week

Dag allemaal,

hier dan een eerste berichtje uit het warme Azie.
Na een vliegreis van zo'n 12 uur zijn we geland in Kuala Lumpur. Dat is een hypermodern en ultrasteriel vliegveld. Wie hoopt op wat echte Aziatische sfeer moet iets verder vliegen. Naar Hanoi bijvoorbeeld, zoals wij hebben gedaan. Het vliegveld van Hanoi is veel kleiner en vooral veel viezer dan Kuala Lumpur (of Schiphol). Moe en zweterig lieten we ons in een taxi zakken en verheugden ons op een comfortabele rit naar het centrum van de stad. De rit bevatte echter iets te veel paniekmomenten om comfortabel te noemen.
Het was onze eerste kennismaking met de Vietnamese verkeersregels, die erg complex lijken, maar in feite erg simpel zijn. Een auto heeft altijd voorrang, daarna volgt de scooter, en dan de voetganger. Als je een kruispunt nadert moet je toeteren. Dat moet ook als je iemand inhaalt, als je afslaat, of gewoon al een tijdje niet getoeterd hebt. Als voetganger (en als laagste rang in de verkeers-hierarchie) moet je dus regelmatig je leven wagen in een kakafonie van claxons. In het begin komt het nogal overweldigend over, maar je leert al heel snel dat wanneer je gewoon begint te lopen het verkeer heel natuurlijk om je heen stroomt. Nu schijnt de drukte wat minder te zijn dan gebruikelijk vanwege de festiviteiten rond het Chinese Nieuw Jaar, Tet.
Nadat we door onze chauffeur waren afgezet hebben we een hotelletje gezocht. Lang leve de Lonely Planet. We moesten lopen naar een dependance van het hotel dat we in eerste instantie op het oog hadden en kregen dus ook onze eerste inkijk in het straatleven van Hanoi. Wat ons opviel is dat ierder gebouw in het centrum van Hanoi een winkel is. Dit houdt niet in dat er niemand woont, dat gaat gewoon samen. We namen ons voor om voorzichtig te zijn met wat we kochten, want met name het uitgestalde vlees zag er wat dubieus uit.
In het hotel moesten we nog even wachten omdat de kamers nog niet schoongemaakt waren. Onze gastvrouw bood ons wat lokale zelfgemaakte specialiteiten aan, waaronder loempia's en een soort taart van kleefrijst, vlees en wat onidentificeerbare andere ingredienten. Bijna zeker afkomstig van de lokale winkeltjes. Tot zover ons goede voornemen...
Na wat gegeten en gedronken te hebben zijn we vrij vroeg gaan slapen (vroeg voor de lokale bevolking, wij waren al meer dan 24 uur wakker) om de volgende ochtend op een min of meer normale tijd op te staan. Het was wel even wennen aan de temperatuur hier. Om van -5 ineens in 25 graden tre zitten is even wennen, maar ook niet onaangenaam.
De eerste dag in Hanoi hebben we besteed aan het verkennen van de stad. We zijn naar het Hoan Kiem meer gelopen, midden in het centrum van de stad. Het meer heeft een eiland met een tempel erop, te bereiken via een brug. Alles uitgevoerd in origineel Aziatische vormen, kleuren, geuren en geluiden, dus erg leuk om te ervaren. Het was nog steeds feest in de stad, dus ook veel Vietnamezen op de been die geweapend met een camera er op uit trokken. Dat gaf ons iets minder het gevoel toerist te zijn. Opgaan in de massa is echter vrij moeilijk vanwege onze lengte.
's Middags zijn we naar het mausoleum gegaan waar de grote socialistiche leider Ho Chi Minh ligt opgebaard (als 'ie niet net gerestaureerd wordt, zoals nu). Zijn villa en auto's waren ook te zien. Het moet toch wel meevallen in een communistisch regime, mits je maar aan de top van de ladder staat.
Een grappig detail: in het restaurant waar we gelunched hebben stonden krekels, sprinkhanen en schorpioenen op het menu, en ook 'boiled green stuff'. Dat zijn hopelijk groenten geweest, we durfden het niet te probereren. Deze eerste dag hebben we ook gebruikt om een een busreis naar Vientiane in Laos en een reisje naar de baai van Ha Long (of Halong - spelling is hier erg flexibel) te boeken. Een baai die bezaaid is met eilanden omdat er een draak zou zijn neergestort. Hierover echter later meer...
De tweede dag is alweer cultureel verantwoord ingevuld. We hebben een universiteit bezocht uit ongeveer 1100. Het had meer met religie dan wetenschap te maken geloof ik, maar toch, ze waren er wel vroeg bij hier. De universiteit leunde zwaar op de Chinese cultuur, die hier natuurlijk erg dominant aanwezig was.
's Middags hebben we gelunched naast een soort militair openlucht museum waar ze vol trots neergeschoten en in beslag genomen amerikaanse vliegtuigen en tanks lieten zien. Aan alles is te zien dat ze er best trots op zijn de Amerikanen verslagen te hebben. De bekende propaganda uit het voormalig Oostblok is hier nog volop aanwezig. Daarna zijn we verder getrokken naar een meer waar we de middag hebben verlummeld op een drijvend terras en hebben gekeken naar de uiterst romantische waterfietsen in de vorm van zwanen. Typisch Efteling.
De volgende dag, we hebben het inmiddels over donderdag, zijn we vertrokken naar Ha Long. Niet helemaal tegen onze verwachting in zaten we in een gezelschap met overwegend Europeanen, waarvan vier Denen de kroon spanden. Ze hielden zich afzijdig van de rest van de groep, vonden het eten maar eng, en het eten met stokjes ronduit onmogelijk. De rest van de groep was gelukkig wel OK. Na een rit van een paar uur kwamen we bij de boot aan. Het was een soort jonk, maar dan aangepast voor toerisme (hutten, dakterras, etc). Toen we door de baai voeren konden we genieten van het meer dan prachtige uitzicht. Het was alsof je door een resigids voer, maar dan echt. We legden aan bij een grot waar we een wandeling door gemaakt hebben. Mooi, maar niet meer dan dat. Volgens Erik en Marloes zijn 'onze' grotten van Han indrukwekkender.
Tijdens de lunch hebben twee andere Denen dan de reeds genoemde vier ons verteld over hun reis naar Sapa in het uiterste noorden van Vietnam. Ze wisten ons zo enthousiast te maken dat we wilden proberen om onze busreis naar Laos te verschuiven en eerst naar Sapa te gaan. Dat bleek echter niet op zo korte termijn te regelen, dus we moeten het zonder deze ervaring doen. Die middag hebben we een stuk gekajakt tussen de eilanden. Voor een natte kont en afgebeulde armen krijg je wel een heel leuke ervaring terug. Het viel ons echter wel op dat het water niet al te schoon was, dus zwemmen viel af.
Na een wederom uiterst overvloedige maaltijd (rijst wordt nu echt een beetje saai) zijn we gaan slapen op de veel te korte en veel te smalle bedjes in onze hutten. Vietnamezen zijn duidelijk geen gezonde Hollandse jongens gewend.
De volgende dag hebben we een deel van de opvarenden afgezet op een andere boot die ze verder nam voor een wat uitgebreider programma. Wij voeren met een toeristische en wederom erg mooie omweg terug naar Ha Long, waar we na een lunch (rijst) weer in de bus naar Hanoi stapten.
Erik en Marloes begonnen zich nu wat zenuwachtig te maken over de 24-urige busreis naar Vientiane die voor diezelfde avond op het programma stond. Na wat checks over het comfort van de bus en het aantal stops is toch besloten ermee door te gaan.
We konden nog even douchen en toilleteren in ons hotel in Hanoi en werden toen opgehaald door een taxi die ons naar het busstation bracht. Hoewel... busstation is een groot woord. Op een donker achteraf-hoekje van een industrieterrein stond een bus op ons te wachten, samen met een meute Vietnamezen. Dat was niet helemaal de afspraak. Toch hadden we nog best veel ruimte toen alle bagage, uien en levend pluimvee in/opgeladen waren. Om de sfeer wat te verhogen werd een DVD opgezet met lokale muziek en exotische danseressen. Joepie... Die ging gelukkig snel uit. Wat minder gelukkig was dat we twee keer stopten voor pech, en nog vaker om meer mensen aan boord te nemen. Liggen was nu uitgesloten. Er zaten zelfs mensen op plastic stoeltjes in het gangpad. Omdat ik een gezonde Hollandse jongen ben was er precies een houding waarin ik op een stoel kon zitten, en was bewegen onmogelijk. Dan duren 24 uren erg lang.
Gelukkig hadden we de grensovergang halverwege. Hier moesten we ons uitchecken uit Vietnam en inchecken in Laos. We hadden nog geen visa voor Laos, dus dat moest ook ter plekke geregeld worden. Dat komt neer op wachten, ieder loket bezoeken, formulieren invullen en dollars overhandigen. Dit alles begeleid door klein schreeuwende Aziaatjes. Kortom, een heerlijk vakantiegevoel.
Daarna reden we Laos binnen. Gelukkig kon ik inmiddels door uitputting wel wat slapen. Toen ik wakker werd viel het mij op dat Laos veel dichter en groener begroeid is dan Vietnam. Dit betekent dat het ook dunner bevolkt is. Het grootste verschil is echter de afwezigheid van claxonerende scooters. Er staan hier zelfs borden die je verbieden te toeteren! De rit was nu wat beter vol te houden. Er werd af en toe gestopt, en er was wat te kijken. Toch was ik meer dan blij toen we in Vientiane aankwamen. We hebben onszelf getrakteerd op een wat luxer hotel. Dat mocht ook wel, want we hadden allemaal last van uiteenlopende lichamelijke klachten. Helaas (nou ja...) horen hier nog geen darmproblemen bij, dus het grote afvallen moet nog beginnen.
Over onze belevenissen in Vientiane kan ik kort zijn, want we zijn er nog niet zo lang. Het is ons al wel gelukt om de Lonely Planet te laten liggen op een terras, dus we varen blind. Geen ramp, reisburos genoeg.
Tot zover, de handen doen inmiddels pijn van het typen.

Groeten,

Bas, Erik en Marloes